در آسمان تو پرواز می کنم...


عصری غمگین...و غروبی غمگینتر...

در پیش...

من بیزار از خود...و از کرده خویش...

دل نامهربانم را به دوش می کشم...

تا آنسوی مرزهای انزوا پنهانش کنم...

در اوج نیزارهای پشیمانی...

قبرهای سیاه و سرگردان...

که با من از یک طایفه اند...

سلام می گویم...

تو باور نکن اما من عاشقم...

رفتن دلیل بودن نیست...

در غروب آسمان تو شاید...

در شب خویشتن چگونه بی تو گم شوم؟

تو را تا فردا...تا سپیده خواهم برد...

و با عشق تو...و با یاد تو خواهم مرد...

تو باور نکن...

اما من عاشقم...

رهگذر همیشه تو...

 چه میکنی با سرنوشت ؟

سلام بهونه قشنگ من برای زندگی آره... بازم منم همون دیوونه همیشگی.

 فدای مهربونیات چه میکنی باسرنوشت ، دلم برات تنگ شده بود این نامه رو واست نوشت...!  حال منو اگه بخوای رنگ گلای قالیه جای نگاهت بدجوری تو صحن چشمام خالیه .

ابرها همه پیش منه اینجا هوا پر از غمه از غصه هام هرچی بگم جون خودت بازم کمه ، دیشب دلم گرفته بود رفتم کنار آسمون فریاد زدم یا تو بیا یا منو به خودت برسون . فدای تو نمی دونی بی تو چه دردی میکشم حقیقت و واست بگم به آخر خط رسیدم.

رفتی و من تنها شدم با غصه های زندگی قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگی ؟؟؟... نمی دونی چقدر دلم تنگ برای دیدنت برای مهربونیات نوازشات بوسیدنات ، به خاطر مونده یکی همیشه چشم به راهته یه قلب تنها و کبود هلاک یه نگاهته...

 من می دونم همین روزا عشق من از یادت میره بدش میان بهت خبر میدن که داره یارت میمیره !... روزات بلند یا کوتاه دوست شدی اونجا با کسی ، بیشتر از این من و نزار تو غصه و دلواپسی یه وقت منو گم نکنی تو دوده شهر غریب یه سرزمین غریب  با صدتا نیرنگ و فریب؟؟؟ اگر برات زحمتی نیست بر سر عهدمان بمان منم تو رو سپردم دست خدای مهربان .